Ellen en de multi modale aanpak

In onze praktijk is er een nauwe samenwerking tussen ons als osteopaat, de in-house kinesisten en de orthopedisten in de buurt. Dat deze samenwerking zijn vruchten afwerpt, zien we dagelijks.

Zo was er bijvoorbeeld Ellen, een dame van rond de 40 jaar die graag recreatief aan sport doet om haar hoofd leeg te maken: yoga, regelmatig 5 tot 10 kilometer joggen en in het weekend “bootcamp in het park”. Anderhalf jaar geleden sloeg ze jammer genoeg haar linker enkel om toen ze op vakantie van haar surfplank stapte in het ondiepe water. De initiële zwelling en pijn aan haar enkelgewricht was na een weekje rust al volledig genezen. Ze merkte echter dat ze bij het hervatten van haar sportactiviteiten meer en meer last kreeg van haar linkerknie, heup en lage rug. In het begin was dat een gevoel alsof haar linkerbeen veel zwaarder woog dan het andere, en kon ze gewoon verder doen met het sporten. Na enkele weken werd de pijn in haar knie echter stekend en werd het onmogelijk om de sporten die ze zo graag deed te blijven doen. Na een initiële rustperiode zonder sport was er geen verbetering en stapte ze naar de huisarts. Hier kreeg ze het advies om een afspraak te maken met een orthopedist. Na een grondig lichamelijk onderzoek en beeldvorming bleek er met de knie zelf weinig aan de hand te zijn. Dit vond Ellen raar omdat ze wel degelijk veel pijn voelde aan de knie tijdens het sporten.

De orthopedist stelde kinesitherapie voor om de omliggende spieren van de knie te versterken. Hiervoor kwam ze bij een sportkinesist terecht waar ze allerlei krachtsoefeningen moest doen. Op zich wel leuk, het leek wat op de bootcamp die ze zo graag deed, alleen wat lichter en meer gecontroleerd. Na zes weken zou ze toch al een resultaat mogen verwachten, had ze online gelezen. Echter na een week of vier was er nog geen verbetering en bleef haar kniepijn. Haar kinesist gaf zelf ook aan dat de oefeningen niet het gewenste effect hadden en adviseerde langs te gaan bij een osteopaat om haar volledige lichaam eens na te kijken.

Toen Ellen bij ons terechtkwam wisten we dat we het probleem met onze osteopatische bril moesten bekijken. Wanneer iemand al bij een huisarts, orthopedist en kinesist is geweest en de problemen blijven bestaan, weten we dat we voor een uitdaging staan. Na een grondig onderzoek merkten we een heleboel compensaties in het lichaam van Ellen. Deze kwamen voort vanuit de initiële oorzaak: haar linker enkel! Hoewel deze geen pijn meer deed, merkten we dat de beweeglijkheid van het bovenste spronggewricht (het gewricht waar het onderbeen en het bovenste bot van de voet samenkomen) absoluut niet was hersteld. Hierdoor was er een hele keten van spieren aan de zij- en achterkant van het linker been die gingen compenseren. Dit veroorzaakte gewrichtsblokkades in de lage rug, spanning rond het bekken en een verminderde beweeglijkheid van de heup, wat een torsie en extra belasting in de knie veroorzaakte.

Na drie sessies was de beweeglijkheid van haar bovenste spronggewricht hersteld, was de spierketen ontspannen, waren de beperkingen in haar heup en lage rug terug normaal en was de torsie in de knie genormaliseerd. Ellen kon zonder probleem opnieuw aan de slag bij de kinesitherapeut, waar de spieren verder geactiveerd werden en de belasting werd opgebouwd met een lichaam in evenwicht. Na een maand deden we nog eens een controle behandeling en zagen we dat alles in evenwicht bleef. Ondertussen kan Ellen terug genieten van haar joggingsessies, surfvakanties en bootcamp op zondag.

In het kader van de osteopathie is dit één van de vele casussen die hier besproken hadden kunnen worden. De osteopatische bril is absoluut niet heiligmakend. Toveren kan niemand uiteraard. Echter merken we vaak dat een goede samenwerking tussen artsen, kinesisten, podologen en osteopaten een grote meerwaarde kan betekenen voor het herstel van de patiënten.

Marc Lievens en Stijn Duchi, Osteopaten D.O. Spina Antwerpen, www.spina-antwerpen.be en Osteoschilde, www.osteopaatschilde.be